බොල් වී

තතු එසේ වුවද, පංති සටන් හරහා අහිංසකයින් මරා දැමූ බලවත් වෘකයන්ට එරෙහිව රැයක් දහවලක් නොමැතිව ඔහු අරගල කරයි. මේ නම් අද අපට බොහෝ විට විශේෂයෙන් තරුණ දේශපාලන නායකත්වය තුළිනුත්, ජනතාවාදී යැයි සැලකුම් ලබන කලාකරුවන් තුළිනුත් පෙනෙන්නට ඇති සත්‍යයකි. ඉසියුම් ජීවන සත්‍යයන් අභිමුව මුනිවත රකින ඔවුහු මතුපිටින් පෙනෙන අරගල නොහොත් සමාජ අසාධාරණයන්ට එරෙහිව නැගී සිටින්නන් අතර පෙරටුගාමීහු වෙති. හොඳින් විමසා බැලු කල්හි අරගල කිරීම අපහසු නැත. එනමුත්, තමා සම්මතෙහි පිහිටා කටයුතු කිරීම පහසු නැත.


කැඩපත

වෙසරද හඬ පෞරුෂය – කරුණාරත්න අමරසිංහ

අමරසිංහයන් හා හෙළයේ මහගත්කරුවාණන් හා ඇසුරට පත්වන්නේ ද සරසවි විද්‍යාර්ථීයෙකු ව සිටි අවදියේ දී ම ය. සරසවියේ ප්‍රකාශනයකට ලිපියක් ලබා ගැනීමෙන් ඇරඹි සබඳතාව මිත්‍රත්වයක් දක්වා වර්ධනය වූයේ වික්‍රමසිංහයන්ගේ නාවල නිවසේ මධුපැන් සමඟ සාදකතාවන්ට නිතර ඇරයුම් ලැබුවේ ය. එතැන් පටන් වික්‍රමසිංහන්ගේ කෘතිවල සෝදුපත් බැලූවේ ද, සුචි පිළියෙල කරන ලද්දේ ද අමරසිංහ මහතා විසිනි. අද පුස් වෙඩි වැනි සාහිත්‍යකාරයන් අබියස වික්‍රමසිංහයන්ගේ අදීනත්වය ඔහු සිහිකරන්නේ ගර්වයෙනි. එවක තිබූ විශ්වවිද්‍යාල සතරෙන් ම සම්මාන ආචාර්ය උපාධි පිරිනැමුව ද ඒවා ලැබුණු සැණෙන් වික්‍රමසිංහන් කළේ තම නම ඉදිරියෙන් ආචාර්ය නාමය නොයොදන්නැයි පුවත්පත්වලට ලිපියක් දැනුම්දීම බව ඔහු සිහිපත් කරයි.


කැඩපත – සංස්කාරක සටහන – අගෝස්තු 2017

කුණු හරුප නොකියනු – කේළාම් වචන නොකියනු විහිළු බොරු නොකියනු – ඇනුම් පද කිසිවෙකුට නොකියනු බොරු කීම කැතමය – ගැරඬි කුණටත් නොසමය ඇත්ත නම් කදිමය – මෙලොව රජ සැපතටත් උතුමය සිරිත් මල්දම – එම්.එල්. සිල්වා ගුරු මුහන්දිරම් මැතිතුමා අප උපන් ශ්‍රී ලංකාව දිනෙන් දින මහා ප්‍රපාතයක් කරා ගමන් කරන්නේද යන ගැටළුව ලොව පුරා විසිර ගිය Continue reading


කැඩපත කතුවැකිය – ජූලි 2017

මහජනයා අමතා කරන හොඳ කතාවක් කාන්තාවක අඳින සායක් හා සමානය. එය කථා කරන මාතෘකාව ආවරණය වන තරමට දිගු විය යුතුය. අවධානය දිනාගැනීමට සමත් වන තරමට කෙටි විය යුතුය.
– වින්සන්ට් චර්චිල්


kadapatha-ravi-jayawardana

අවබෝධයේ මිනිසා – රවී ජයවර්ධන

රවී ජයවර්ධනගේ උණ්ඩය මුදාහැරුණේ කොයි කොයි ඉසවුවලට දැයි අප හරියට ම කියන්නට දන්නේ නැත. එහෙත් ජීවිතයේ අවසාන භාගයේදී ඔහු තායිලන්තයේ වනඅරණක භාවනානුයෝගිව පසු වූ බව නම් දැනගන්නට ලැඛෙයි. ඔහුගේ ජීවිතය අනුක්‍රමයෙන් බඳුන් වූයේ කවරාකාරයේ පරිවර්තනයකට දැයි හරියට ම කියන්නට ද අපට බැරි ය. එහෙත් ඔහු ආරණ්‍යගත වන්නට ඇත්තේ භෞතික වස්තූන් අතහැර දැමීමෙන් අනතුරුව බව නම් නිසැක ය. ලංකාවේ අලි-ඇතුන් ඝාතනය කරමින්, විනෝදය සඳහා දඩයමේ යෙදුණු බොහෝ සුදු ජාතිකයන් පසුකලෙක වනසංරක්ෂකයන් බවට පත් වූ බව ද අප අසා තිබේ.
මනුෂ්‍යත්වයට පොදු වූ බොහෝ වැරදීම්වලට මිනිසා නැඹුරුවීම ස්වභාවික ය. එහෙත් වරද හා වරදේ ආදීනව හඳුනාගනිමින් ස්වයං විවේචනයේ යෙදෙන්නෝ විරළයහ. එවැනි අවබෝධයේ මිනිසුන් බිහිවන්නේ කලාතුරකිනි.


kadapatha-wawa rauma

වැවරවුම – ජූලි 2017

ලියන හොල්මන් ගැන අප තේරුම් ගත්තේ ඉතා මෑතකදී ය. එකී හොලමන් වලට ලියන්නට හැකියාව ඇත. එකී ලියන හොල්මන් රූකඩ හා සමානය. නරඹන්නන්ට පෙනෙන්නේ එක එක පසට ඇදෙන නූලට අනුව නටන රූකඩයකි. නොපෙනෙන්නේ රූකඩය පසුපස හොල්මන් කරන අදිසි හස්ථයන් ය.


D B Kuruppu - Photo by Saamantha Tennege

විරහා වේදනාවේ රස පෙන්වා දෙමින් දම්මිගේ ආදරය දිනාගත් ඩී. බී. කුරුප්පු

මරණය කම්පිත ශ්ලෝකයක්. ඒ ශ්ලෝකය ගයන්නට විරිතක් තවම අපි හඳුනගෙන නැහැ. එය විප්‍රවාසයක්. විප්‍රවාසය ගැන කතා කරන විට ලාංකේය විප්‍රවාස ඉතිහාසයේ පළමු පෙලේ ඩී. බී. ඉන්නවා. ඒ සාහිත්‍යකරුවෙක් හැටියට නෙමෙයි. ප්‍රේමය පිළිබඳ ශ්‍රී ලංකාවේ ලියැවුන නවකතාව සැඟවුන ප්‍රධාන චරිතයක් ලෙස. සමහර විට ඔබ දන්නවා ඇති. කරුණාසේන ජයලත්ගේ “ගොලූ හදවත” නවකතාවට වස්තූ බීජ වූ තුන් ඈදුනු ප්‍රේම කතාවෙ කරුණාසේන ජයලත්ට විරහා වේදනාවේ රස පෙන්වා දෙමින් දම්මිගේ ආදරය දිනාගත් ඒ පුද්ගලයා ඩී. බී. කුරුප්පු.


screen-shot-2017-07-05-at-11-09-42-pm

අපේ කළුකුමා

කාටවත් එසවිය නොහැකි ගලක් කර පිටින් ගෙන ගොස් අයින් කිරීමට පොරොන්දු වී හීනටි හාලේ බත් සමග කළුකුන් මස්, මාස ගණනක් රසවිඳ අන්තිමේ “හා දැන් ඔය ගල උස්සලා මගේ කර පිටින් තියාපල්ලා” කියා ඇඟ බේරා ගත් අන්දරේගේ කථාව අප කාටත් මතකය. අන්දරේ සිටියේ කොයි රජුගේ කාලයේද කියාවත්, ඵ් කාලයේ ලංකාවේ කළුකුමුන් සිටියාද කියාවත් මම නම් නොදනිමි. කථාව ගෙතූ රචකයාට කළුකුමා පුරුදු සතෙක් වන්නට ඇත. හරියට අපේ ජාතක කථා වැනිය. ඒවායෙත් ඉන්නේම අපට පුරුදු ලංකාවේ හෝ ඉංදියාවේ සතුන්ය. අඩුම තරමේ අසල්වැසි චීනයේ අහිංසක පැන්ඩාවෙක් ගැනවත් සඳහනක් නැත.


kadapatha-priyananda

ඉස්කෝලේ ගිහින් එන ගමන්

“අංකල් දැන් වෙලාව කිය ද ?” මගේ තාවකාලික පාසල් ශිෂ්‍යභාවය බිඳ වැටුනේ පාසලේ ඉගෙන ගන්නා දරුවෙකු මගෙන් වෙලාව ඇසූ විට. මේ දරුවාට මගේ වයසේ මාමා කෙනෙකු ඇති. මේ දරුවාගේ වයසේ දී මම මේ බිමේ අධ්‍යාපනය ලැබුවා. ජීවිතය ගොඩගත්තා. මං වයසට ගිහින්. තවදුරටත් මං මේ පාසලේ ශිෂ්‍යයෙකු නෙමෙයි. ඒත් ඉස්කෝලේ තවත් වයසින් අඩුවෙලා. ලස්සන වෙලා. මගෙන් වෙලාව ඇසු දරුවා දවසක මගේ වයසට ඒවි.
“අංකල් වෙලාව කීයද ?” කියා සමහර විට මේ බිමේදීම ඔහුගෙන් ද තවත් දරුවෙකු අසාවි.
ඒත් ඉස්කෝලේ වයසට ගිහින් නෑ.