පොඩි මෑන්ස්ගේ ලියුම

අපේ ගෙදර වැඩියම අමතක වෙන්නේ අප්පච්චිටය. ඒ අතරින් මුලටම එන්නේ තොප්පිය. එයා ගෙදරින් කොහේ හරි යනකොට තොප්පියක් දාති. ආපහු ගෙදර එනකොට තොප්පියක් නොදාති. දාගෙන යන තොප්පිය කොහේ හරි දාලා එති. ආපහු තොප්පිය මතක් වෙන්නේ ගෙදර ඇවිත් තට්ටේ අතගාන කොටය.

ඊළගට එයාට අමතක වෙන්නේ කන්නාඩි කුට්ටම්ය. එයා කන්නාඩි දාන්නේ ළඟ බලන්නටය. එයාට පේන්නේ නැත්තේ ළඟය. දුර හොදට පෙනෙති. ඈතම ඈත තියෙන ගහක අත්තක වහලා ඉන්න කුරැල්ලෙක් ඉන්නේ දුකෙන්ද නැත්තම් සංතෝසෙන්ද කියලා එයාට හරියටම කියන්න පුලුවන් වෙති. හිතන්න, එයා අම්මාට කිව්වොත් “බලන්න අර අත්තේ වහලා ඉන්න කාක්කා දිහා. එයා ඉන්නේ ලොකු හිතේ අමාරැවකින්……” කියලා. එතකොට අම්මා “හ්ම්..හ්” කියලා අහක බලාගන්නෝය. අප්පච්චි දිගටම කාක්කා දිහා බලාගෙනම ඉන්නෝය. ඇත්තටම අම්මාට කාක්කාගේ දුක සැප බල බලා ඉන්න වෙලාවක් නැති වෙති. මට කාක්කාගේ දුක සැප බැලුවා කියා වැඩක් නැති වෙති. ඒ නිසා අපි අප්පච්චි කියන ඕනම දේකට එකඟ වෙති. එතකොට එයාට සතුටු හිතෙති. ආඩම්බරත් වෙති.